Zaburzenia opozycyjno-buntownicze to problemy, obok których nie można przejść obojętnie. Czym się charakteryzują, jak z nimi walczyć i kiedy warto skorzystać ze wsparcia psychologa dziecięcego? Oto szczegółowe informacje.

Czym są zaburzenia opozycyjno-buntownicze?

To rodzaj zaburzeń, który objawia się skłonnością do buntu i konfliktów z rodzicami, nauczycielami czy opiekunami. Dziecko nie wykonuje poleceń, wykazuje zachowania prowokacyjne oraz wyraża sprzeciw wobec ustanowionych zasad. Zdarza się, że świadomie sprawia przykrość osobom, które powinny stanowić dla niego autorytet.

Niekiedy dochodzi również do ataków złości i agresji. Najczęściej dzieje się to na skutek różnych niepowodzeń. Wielu rodziców podkreśla jednak, że dzieci nie mają problemu z niekontrolowaną agresją, gdyż potrafią zachowywać się prawidłowo w nowych sytuacjach i wśród nieznanych osób.

Przyczyny zaburzeń opozycyjno-buntowniczych

Wśród przyczyn zaburzeń zachowania u dzieci można wyróżnić czynniki biologiczne. Mogą one dotyczyć budowy anatomicznej mózgu czy zaburzeń w przekazywaniu neuroprzekaźników. Problemy często wynikają również z uwarunkowań genetycznych oraz psychospołecznych. Mowa tu o niewłaściwej opiece, zbyt surowym wychowaniu czy stosowaniu przemocy psychicznej i fizycznej. Niekiedy przyczyną może być również niski status społeczny rodziny, a także trudność adaptacji w nowej szkole czy nowym miejscu zamieszkania.

Jak rozpoznać zaburzenia opozycyjno-buntownicze?

Rodzice, którzy podejrzewają zaburzenia opozycyjno-buntownicze powinni obserwować dziecko i częściej z nim rozmawiać. Warto również zapytać wychowawcę szkolnego, jak pociecha radzi sobie w kontaktach z nauczycielami. Jeżeli istnieje, chociaż cień podejrzeń, zdecydowanie warto dmuchać na zimne i odwiedzić psychologa dziecięcego.

Specjalista może rozpocząć terapię lub skierować dziecko na badania neurologiczne. Ponadto oceni, czy rozwój intelektualny przebiega prawidłowo oraz, czy normy społeczne są zrozumiałe dla młodego pacjenta. Obok ewentualnych czynników neurologicznych należy również uwzględnić, czy dziecko nie zmaga się z ADHD oraz zaburzeniami psychotycznymi, chorobą dwubiegunową czy zespołem stresu pourazowego.

Jak przebiega terapia z psychologiem?

Przede wszystkim warto skorzystać z pomocy doświadczonego psychologa dziecięcego, który cieszy się pozytywnymi opiniami wśród rodziców. Specjalista może zaproponować terapię połączoną z psychoedukacją nauczycieli, rodziców i opiekunów, którzy dowiedzą się, czym są zaburzenia opozycyjno-buntownicze oraz jak reagować na zachowanie dziecka.

Natomiast działania terapeutyczne często obejmują treningi umiejętności społecznych oraz ćwiczenia, które pomogą dziecku radzić sobie z agresją. Warto zaznaczyć, że często najlepsze skutki przynosi terapia rodzinna. Zdecydowanie większą rolę przypisuje się wymienionym wyżej formom niż farmakologii. Leki mogą stanowić jedynie uzupełnienie terapii i zapewnić stabilizację nastroju oraz obniżenie poziomu rozdrażnienia.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.